ADHD en
Autisme in een familie Een point of
view van Speedy
Jong geleerd....
Mijn broer en ik zijn
opgegroeid in een klein dorp aan de zuid-hollandse kust. Toen
wij rond de 8 en 9 jaar waren bleek al snel dat ik het
drukke, slecht geconcentreerde en dus slecht presterende
maar wel sociale buitenkind was. En dat mijn iets oudere broer
het rustige, binnenkind was die telkens op de lagere school
gepest werd vanwege zijn slecht communicatieve eigenschappen.
Hij was ook te zwak om voor zichzelf op te komen. Jarenlang
werd hij gepest, natuurlijk probeerde ik als kleinere
jongere zusje er wat aan te doen maar hij wilde niet dat ik
voor hem op kwam. Het studeren ging hem goed af, hoge
concentratie, prima geheugen, oog voor details maar er later op
terugkijkend ook typisch autistische trekjes zoals het noteren
van nummerplaten van auto's in de vele schriftjes en het slecht
kunnen communiceren met andere kinderen, vriendjes had hij niet
!!! Voor mij was studeren iets onmogelijks, ik zat altijd naar
buiten te kijken (dromen) wippen op mijn stoeltje er honderden
keren van af vallen. Telkens net aan de volgende klas halen. Op
mijn 9e nog geen klok kunnen kijken. De ene dag hoge cijfers
halen de andere dag hele lage cijfers. Het naar
een kinderpsycholoog te worden gestuurd die er ook niets van
snapte. Daarnaast was ik altijd aan het vechten met andere
kinderen en kwamen ouders met hun huilende kinderen bij mijn
moeder aan de deur. Vrienden had ik genoeg want ik was
behoorlijk sociaal vaardig door mijn buitenleven. Mijn broer
doorliep LTS, MTS, HTS en TH en is na jaren bouwkunde opleiding
overgestapt naar het computergebeuren en is nu een
netwerkbeheerder (een echte computernerd zou je zo
zeggen)
Oud gedaan....
Maar jarenlang had hij
nauwelijks contact met mensen, weinig vrienden (slechts 1) en
contact met vrouwen was al helemaal een probleem. Hoewel hij
qua uiterlijk er goed uitzag zei hij altijd de meest stompzinnige
dingen tegen meiden waardoor ze geen zin hadden om met hem door
te praten. Terwijl hij dan totaal niet in de gaten had of het
niet begreep wat hij verkeert deed. Vrienden van mij vroegen
zich af of mijn broer misschien homo was omdat hij niet in
vrouwen geïnteresseerd leek, maar niets was minder waar. Bij
mij was het precies anders om, ik verslond de ene vriend na
de ander, tijd voor vaste relaties had ik niet, na enkele weken
tot maanden begon ik me te vervelen en had geen zin meer in de
sleur van een relatie. Drank en drugs heb ik grote deels uit
geprobeerd, dat ik niet verslaafd ben geworden is een
wonder. Tja wat werk betreft is er niet veel soeps van me
terecht gekomen, ik blijf constant vast lopen, neem impulsief
beslissingen, verhuis zo'n 1x per 2 a 3 jaar, kan nergens
"aarden" enz. enz. Ik heb inmiddels 2 kinderen, een zoon van 9
die inmiddels de diagnose ADHD en pdd-nos heeft gekregen, en
die mij inzicht heeft gegeven dat de "appel niet ver van de
boom valt" en een dochtertje van 3 jaar waar tot nu toe geen
bijzondere dingen over valt te vertellen. Mijn broer heeft een
jaar geleden een leuke meid ontmoet die in mijn ogen totaal
contact gestoord is, dus een ideaal partner voor mijn broer
lijkt te zijn. Samen hebben ze dezelfde vreemde gevoel voor
humor. Voor mijn broer is dit de eerste echte relatie
!!! En dat op je 39e !!! Wat structuur betreft; Mijn
broer heeft een vaste structuur nodig om te functioneren,
zijn hemden liggen keurig op kleur in zijn kast, terwijl ik er
nog even snel bij mij uit de wasmand moet vissen. Mijn broer is
van slag af als hij niet totaal de touwtjes in handen heeft,
als er onvoorspelbare dingen gebeuren, schema's worden
omgegooid, afspraken te laat komen enz. Maar financieel staat
hij sterk, en hij is erg betrouwbaar met afspraken en hulp
bieden. Een rots in de branding zou ik zo zeggen. Mijn leven
is tamelijk chaotisch, onoverzichtelijk, impulsief, ik
begin aan 3 dingen tegelijk maar maak niets af en ben dan snel
moe, concentreren op het lezen van boeken kan ik niet, de
huishouding runnen is verschrikkelijk omdat ik overal tegelijk
mee bezig ben en dan impulsief besluit naar buiten te gaan om
te boodschappen, inmiddels heb ik geleerd met behulp
van boodschappen briefjes om alle noodzakelijke dingen te
kopen, mijn geheugen is zo slecht dat andere mensen me vaak
niet geloven, ik herken namen en gezichten pas als ik dezelfde
persoon in dezelfde situatie een aantal keren tegenkom en dat
alleen als er iets "opvallends" is aan die persoon. Voor mij
vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats, Ik ga me dit
jaar laten testen op AD(H)D en wat mij betreft is mijn broer de
Autist in de familie. Ook terugkijkend, er over pratend met
mijn vader en moeder naar hun achtergrond wordt de erfelijkheid
steeds meer duidelijk.
